Kardelen

sonbahar

hüzün.

senin

elin,

yüzün,

gözün...

vakit dar

nefes

tükenir

sevgilim

bu yüzden

soluksuz sevebilirim

bir gece boyu

seni ancak

ve

yüreğime sığmayan

gülüşlerini ise

azık edebilirim

yakamoz yolculuğunda

heybemde.

yolum uzun

sevgilim

eğer anlam yüklerse

kışa yürüyen mevsimlere

gülüşlerin

..belki o zaman

çıkabilirim

kömür karası gözlerinden

kardelen bahçesi

bahara..

emanet kalır

hasret

ellerimde

ıslak dallara

dolandığında kokun

tabiat

sonbahar,

senin ellerin üşür

benim yüreğim

tükenmez

kelimelere

sarılırım

gözlerim korkar

sensizlikten

ölüme bağırırım.

anlatamam

seni sevebilmeyi

sanki

hız levhalarıyla doluyken

bu şehir

ölümüne sevmek

nasıl mümkün sevgilim..