Kardelen
Sonsuza doğru yol alıyordu
Sessiz umutsuz...
Ağlamaktan da vazgeçmişti
Zamanı tüketiyordu
Hazan gelmiş görmemiş
Kış da gülümsememişti
O artık toprak altında
Çürüyen bir tohum
Ölmeyi bekliyordu
Gökyüzünde bir yıldız
Son nefeslerini duydu
Gitti anlattı bulutlara
Yaşamalı yaşamalı dediler
Su içmeli doymalı
Yeniden yeşerip
Çiçek açmalı
Ağladı yıldızlar
Bulutlarla beraber
Toprağa düştü damlalar tek tek
Ürktü önce
Korktu
Neydi tenine değen
Neydi onu böyle ürperten
Yağmur damlalarının
Şefkatini hatırladı
İrkildi yerinden
Kıpırdadı
Umudu yoktu
Kalmamıştı
Yıldızlar göz kırptı
Hadi reddetme yaşamı
Dön geri dedi damlalar
Gözyaşların biz olacağız
Sen ağlama
Düşündü...
Hala yaşıyordu
Dönmeli miydi hayata
Geriye
Unuttuklarına
Kendine yasakladıklarına
Dönmeli miydi
Her damla yeni bir umut
Her damla yeni bir heyecan
Ve her damla yürek çarpıntısı
Tuttular elinden
Temizlediler üstünü başını
Yıkadılar elini yüzünü
Yeryüzüne çıkardılar
Yeni bir hayatın seremonisi
Kaçıncı doğuşun töreniydi bu
Yeniden çiçek açacak
Yeniden gülümseyecekti
Kar da kış ta
Boran da ayaz da
Yine kafa tutacak
Yine yaşayacaktı...
Kardelen...
Esenlikle ve sevgiyle... Melekler öpsün yüreğinizden
İZMİR KARŞIYAKA
10 OCAK 2009 11: 45