Kardelen

Gökyüzünde parlayan çoban yıldızımdın

Şavkınla büyüleyip,şu yüzümü güldürdün.

Mevsimlerden bahardın, sımsıcacık yazımdın

Soğuklara bırakıp, çiçek gibi soldurdun.

Şimdi karlar yağıyor, dağıma ağır ağır

İsyankar şiirlerim, bağır bahtıma bağır!

Artık bütün aşklara, yüreğim kör ve sağır

Gönül rafımdan bu son resmini de kaldırdın.

Artık gerek kalmadı, bu aşkı taşımamda

Sensizliğinle kaldım, tat olmaz yaşamımda

Gözyaşım eşlik eder, bu derdi taşımamda

Neşemi rehin alıp, kahır ile doldurdun.

Dalımda senin için binbir çiçek açarken

Rengarenk renkleriyle, amber koku saçarken

Mutluluktan, neşeden, cümle kuşlar uçarken

Talan ettin bağımı, alemlere güldürdün.

Yüreğimdeki yerin, yalnız sendin sahibi

Bu beni aldatmanın, bilsem neydi sebebi

Güneşin doğuşunu gören kardelen gibi

Sana olan sevdamı, bak içimde öldürdün.