Kardelendir Şair

ışığını duydu gereksedi

kara karı yardı göverdi

kör karanlığa direnirken

açıldı kardelen oluverdi

ışığa sımsıkı dostça sarıldı

yüzü yüreği ışıdı gönendi

yaşama sevincine döndü

göz kırptı poz verdi güldü

çağcıl nehrindeki yatağında

uslanmaz çocuk mudur şiir

zoru seven kardelen midir şair

dur durak kafayı yor yokla bir

ayna tanık şair de kardelendir

anam gibi yavrusuna gururla

toprak ana acılıdır doğumuna

direnmeye başkaldırmaya dair

toprak anamdır kardelendir şair

kardelence her koşulda

ayakta durmaktır yaşam

ışığa doğru yol almaktır

kafanı uzatamadın bir an

kapıp sıkarlar boynunu

takarlar boyunduruğu

uslanmaz çocuksa şiir

taktırmaz boyunduruğu

toprağına kardelen şair.

-Kardanadam'a şiir!

balaban Kent Şairleri.