Karmaşa

bir gün bir el uzanır,

dokunur tenine

parmaklarının arasından görünen şefkati sarar ansızın

uzunca yolculuk görmüş bedenini.

yakınlaştığını hissettiğin anda

epeyce yol almıştır zaten senden uzağa.

uzak ki; sözde belki

uzak ki bakamadığın gözlerde.

ele avuca sığmaz kaderin pişkinliği

dur durak bilmez yıkıldığı hayaller sayesinde.

düştüm; hıçkıran gözlerim şahit olsun ki

düştüm; en dibe.

hayatın karmaşasını kendime uıydurdum da

bedenini bulamadım.

ne aşk, ne de bir dost acısı

yıkar adamı, çaresizlikten başka.

öyle ki kendine kalamıyor insan

sessizliğin ortasında.

bir ben desem bir de o derin uyku halimi,

ya da ne ben ne sen; bilinmez galibi..