Karun

Senin gözlerin veba imiş; bir bela, bir illet-i taun

Öyle yaktı, öyle saplandı ki içime o zehirli okun

Anlatamaz ruhumdaki yarayı ne Nef'i ne Kalavun

Dökülse bütün evrakı, yaprak gibi kadim İstanbul'un

Bir tek söz bulamaz kimse içinde, olsun avuntum

Öyle bir fakir eyledin ki beni, öyle bir mazlum

Dindiremez yokluğumu hiç bir servet olsam da Karun