Kasim Ayinda Şehir

Kasım rüzgârları esmeye başlayınca

Bu şehrin üstünde

Kar mevsimi yaklaşıyor demektir

Hicran türküleri vururken pencerelere

Issızlık kol gezer karanlık caddelerde.

Ağlamak;

Dudak kıvrımlarına yerleşmiş daimi konuktur

Gözyaşlarıyla gözlerin arasında ki mesafe

Kirpik kadar ince bir hudutdur.

Mutluluk;

Eğer bulmayı becerirsen

Ellerinden kayan bir kelebek

Belki gülen bir bebek

Ya da titreyen bir ışık

Ki; bulmak zordur.

Gündüz denilen ölçü çok kısadır

Çekilir perdeler ve akşam olur

Sokaklarda çınlarken rüzgârın sesi

Üşümek ve ürpermek

Yüreğinde ki koltuğa çoktan oturmuştur.

Kalın paltosuna bürünmüş

Yağmurda savrulan yabancıdır

Yüreğinde ki kasıma inat umut.

Bahar denilen mevsim çok uzaktır.

Uzanıverir şehre tüm beyazlığıyla kar

Ve kasım kışın sağ koludur.

Düşünmek bile istemezsin

Böyle bir gecede dışarıda olmayı

Ya dağlar üstüne yürürse

Ya dağlardan kurtlar inerse

Ya da bir gölge peşine düşerse

Ve korku

Soğuğun kardeşidir.

Artık beyaz bir gelin olmak istiyor

Kuru dallarla sararmış

Yağmurlarla ağlamış şehir.

20 Kasım 2008