Kayıp Nokta

Laf kalabağında noktasını kaybetmiş ünlem gibiyim .

Geceler; gerçeklerimin üzerine yığılıyor ,

Gün doğumu ; fil sürüsü şiddetiyle eziyor tüm hayallerimi.

Bir fikr-i firar ki , benden olamaz .

Sebebi sensin ...

Dere yatagindan çıksa ,

Bulamaz mı yolunu ?

Ya göçmen kuş kuzeye uçsa !

Yakar mi şimal rüzgarı kanatlarını ?

Elimdeki üç taşla , beş taş oynayabilir miyim ?

Bir şeyler eksik kalıyor .

Masallar yazıyorum ,

Masallar yazamıyorum .

Ne elim tutuyor , ne dilim dönüyor .

Nereden başlayacağımı bilemiyorum ,

'Bir varmış 'ı ' yok ;

'Bir yokmuş 'ta' takılıp kalıyorum .

Ve olmadık bir yerde bitiyor masal ...

Yarım .

İtiraftan korkuyorum ya ; sensiz her-şey yarım !...

Yanımda olasın ; ruhunla, ruhuma değesin istiyorum .

Sonra bu düsünce sıtma gibi titretiyor bedenimi .

Korkuyorum;

Taş taş üstüne kurduğum ütopyalarımı yıkarsın diye ,

Korkuyorum masalımın son noktasını ,

İstediğin yere kondurursun diye .

Laf kalabalığının ortasında , beli bükülmüş soru işareti gibiyim .

Hiç iyi değilim ,

Aklıma olmadık şeyler giriyor .

Diyorum ki ;

Mürekkebi bıraksam bir kenara ,

Şarapla kandırsam kelimeleri ,

Sarhoş etsem cümleleri ,

Sonra en zayıf anlarında ,

İki kelime ile , yazıversem seni sevdiğimi ...

Laf kalabalığının orta yerinde , Aşk'ın kayıp noktası gibiyim .

Hiç iyi değilim ,

Hic iyi değilim....