Kayıplar
sizleri kazıyorum duvarlardan s/izler bırakıp
kazıdıkça çoğalıyor yeniden örtünüyorlar
olanaksız kılıyor kendini gölgeler
zamansız yer değiştiriyor aydınlık
parlayan sadece bir kedinin gözleri
tırnaklarım kayıp...
yalnızlığımı kullanıyorum sığınmacı düşlerimle
serin bir sonbahar akşamı oluyorsunuz
estirip kırıyorsunuz yeniden
olanaksız kılıyor kendini affetmeler
z/amansız sarıyor pişmanlık
s/akladığım sizler kayıp...
şehirler dolaşıyorum peronlarda s/izler bırakıp
gittikçe çoğalıyor yollar yeniden bölünüyorlar
gerekçe/siz ayrılık oluyorsunuz
hayat devam diyor eski bir şarkıdan
bir kadının esrik dudaklarında
öpüşlerim kayıp...
boşluklar dolduruyorum kalan zamanlarıma
çoğalıyorsunuz allı pullu bir çok düğünlerden
göz çukurlarımda okyanuslar besleyip
sizleri alıyorum avuçlarımdan akıp gidiyorsunuz
olanaksız kılıyor kendini kavuşmalar
saatimin kumları kayıp...