Kederleri Kokuşmuş Binlerce Eski

verecek bir karşılık arıyordum

göğü uyutmalıyım size gelmeden

bilmiyorum

farkında mı bulutlar konuştuğumuzun

pencereler kuyuya benziyor

neredeyim

siz nerede

kelimelerin bulvarında bizi işiten olmadı

kalsaydık birbirimize

hem gözlerinizi yeni tanıdım

efkar çukurunun gizemli öpücüğü

kavuşuyordu sesinize

kaldırımlar kalktı yollar tükendi

kanatlanarak geçiyorum uçurumlardan

arzular ve yeni gülüşmeler

baharı sızdırıyor ağzından

eğer ağlarsam

koyunu meleyen karga bulutu gökyüzünde

yağmurlar kıskanacak aşkımızı

sadece bakıyorduk siyah bir düşün penceresinden

yoklukla sıvanmış bir anlatımın çaresizliğini

duymasaydım yüreğinizde

öylesine açılmış sayfaların homurdanmasına yenik düşüp

bu değil

bu değil

bu da değil

rüzgar konuşuyor hadi uyu

uykusuna kanacaktım düşen hayallerimin

batan gün ışığı olsa inanırdım

ya da avazımı susturan gün ortası

öyle değil

öyle değil sevgilim

kanımı buruşturan kainatın sancısı

kabul ediyor kalbimin son dileğini

sana dokunduğumda anlayacaksın

güneşin dünyaya sevgisini

kederleri kokuşmuş binlerce eski

tavanından dökülürken aydınlıkların

küçük yağmur ağzımla

sana ıslanacağım.