Kehribar

Şizofren yaralar açar

Fırtınaya tutuk kapıyı

Omuzlarsın son gücünle

Kulağında nedensiz bebek ağlamaları

Yüklemler yüklenir yeniden

Patikalara

Işık gözüyle

Yürürsün

Ağlarken keman eski bir şarkıya

Ruganlarından toz dökerek

Kaderi tükürürsün

Kederin içine

Dudağında kekremsi gülümseme

Yarını kutsarsın

Mart yağmurlarında, sağanak

Akıp gider çirkef izleri

Ayak parmaklarından şehrin foseptiklerine

Yeniden çentik atarsın bir çam ağacına

Toprak kokar tenin lodosta

Kozalak misali

Efil esersin

Kehribar sarısı

Gün doğumlarından şafak biriktirip

Şımarık çocuk masalları anlatırsın

Sakalını sıvazlarken

Öykünüp geçmişe

Arşeler sana vurur artık

Kürdîlihicazkâr hayat öyküsüdür

Düşleri heybede zaman...