Kelebek

O kelebek ölmüş

kozasından düşerken mayıs'a, kim gülmüş

kim gülmüş ipek tükürüğünün rahmindeki acıya.

sığınıp göçlerine

uzağında ağır makamlar, her lisandan dillenir

dillenir soluğunda, kelepçeli şarkılar

öyle büyür

öyle râm olur akşamın nefesi

yudumlanınca kör renkli bardaklar

mazlumun ahınca tutar

aklın tutukluğu

unutursun, unuttukça çoğalır hüznü misaller

upuzun tünel kazar boşluğuna puslu kazmalar

boşluğun zifir zindan

içini çekersin ah diye

için biter

biter ahir zaman baharları

köz köz olunca

dut ağacı

umut uçar

umut çarpar

büyümeden ceninler

ve ölür ölüm

cürmü masal kalır

boş loşlukta ;

- bir kelebek ölmüş

kozasından düşerken mayıs'a, kim gülmüş

kim gülmüş ipek tükürüğünün rahmindeki acıya...