Kelebek Kadar

Bakışlarına nazar eder

Bir kötü gözün bakması

Sevginin büyüsünü bozar

Bir puşt narası

Öyle ki;

Alıkor ellerimi

Saçlarına rüzgar değmesi

Onca kelime aradım buldum

Yok

Kıskançlığımın ifadesi

Hapsetmek değil muradım

Biliyorum bülbüle mezar olan altın kafesi

İmreniyorum

Betonu delen menekşeye

O azme, o ihtişama, o ifadeye

İmreniyorum

Günü asır eden kelebeğe

Ölüm peşinde iken;

O güzelliğe, o huzura,o neşeye

Suya

Güneşe

Toprağa

Ay ışığına

Tembihledim seni

Söyledim dokunamayacaklarını

Öldürmek değil maksadım

Yaşatmak olabildiğince

Korkumun esiri oluyorum

Payıma yalnızlık düşünce

Az önce bir kelebek öldü biliyor musun?

Bir çiçek açtı

Gölge düştü çiçeğin üstüne

Hoyrat bir el tutup kopardı onu

Kabaca burnuna çekti bütün ömrünü

Olan olur

Olmaz dense de

Engel olunamaz olan bitene

Hâl bilmezler hâl sorar

Kaderine razı olmuş kelebeğe

"Sana nasıl kıydı derler"

Derler ise

Kıymadı

Sevdi dersin

Bir güne bir ömür verecek kadar sevdi!