Kelebek Misali

Baktı ki yazacak bir şeyi yok

Küstü kalemim

Çağırsa yorgun, gelmeye mecali yok

Harfler, kelimeler ve hecelerin

Sustu öylece malum

Bakışlar, o gözler

Bir değil, kırk mevsim geçse dahi

Gelmeyecek baharlar

Ellerimizle diktiğimiz anıtların

Taşlandığını gördük hayâsızca

Toprak denen ana'da küstü

Bereket tanrısı değil

Ne idüğü belirsiz başka bir şey üredi

Yaktı, yıktı, yok etti yalnızca

Bu yüzden kırıldı kalem

Bu yüzden döküldü uçurumdan aşağı

Kelimeler, sözler

Bahar kokulu bakışların yerini

Kıyamete benzer bir hal aldı

Cehennemi

Bir uçtan, bir uca

Keşke çiçek olsaydık

Veyahut esip giden bir yel

Dikenli bir gül

Yâda yol

Uçsuz, bucaksız dümdüz

Ah keşke'de

Kelebek misali olsaydı ömrümüz

Uçabilseydik rengârenk desenlerimizle

Hali vakti yerinde olanların

İnsanlığa dair bir sorunu yok

Göbeğini kaşır

Cukkasını doldurur

Sen sağ, ben selamet

Ve arada tutulur gider

Yalan rüzgârlarına

Bir şölen

Kutlanıyor şimdilerde

Çanakkale'den böyle böyle

Geldik işte bu günlere

İnsan olmak,

İnsan olarak kalmak

Şöyle dursun

Yıllarca yaşamakta

Ötede olsun

Yedi günün sonunda ölmek vardı amma

Kelebek olsak ne iyiydi.