Kelepçede Ağlar Bir Şakayık

Tüm suskuların gümüş bakışlı eğerinde tanrısal bir bakış vardır

Kendi içine soyunmuş bir denizin kristal surlarından aşağıya bakar bir kadın

Usulca toprağı eşeler bir at, toynaklarını baharlarla bileyler

Ve renk cümbüşü içerisinde akıp giden bir ömür ruhumuzda gülümser...

Figürler dans ederken sarı yapraklı kırlarda, şelaleler dökülür saçlarından

Çıkmazlara gömdüğü yüreğini arar aşk, dizelerde uyur bir adam

Günün en suskun huzmeleri sokulur yüreğimize o an, vakit yaşamaktır

Çiçekler dalından düşer, sevda mayalanır ruhumuzda yorgun damlalarla...

Bütün ağıtları kendi karanlığına taşır yarasalar, yele diş geçirir yalnızlık

Camdan sızar üşengeç bir damla, erimiş karlarda hüzün toplar o kadın

Kimsenin bilmediği tanrılar şehrine yürür simyacılar, ölüm ülkesinde ipe çekilir aşk

Boşluğun hazzından eskimiş çağlar akar, zincirde ve kelepçede ağlar bir şakayık...