Kemancı Hüseyin

İçmediği zamanlarda ne iyi adamdı

Keman çalardı akşamları meyhanede

Sene dokuzyüz yetmiş altı

Beyaz bir kedi ile gelmişti mahalleye

Bir de keman vardı elinde

Akşamları dut ağacının altında yatardı

Dut gibi sarhoş, içinde saklıydı ahı

Vardı aslında o vakitler evi barkı.

Gitmezdi nedense

Kemanına sarılıp yatarken

Patlatırdı bir şarkı

Bu da gelir bu da geçer ağlama

Neydi geçecek olan söylemezdi hiç

Gündüzleri neşeliydi ağlamazdı

Ama geceleri dut ağacının kuytusunda

Aynı serzenişle

Aynı şarkı gelirdi kulağıma

Bu da gelir bu da geçer ağlama

Yıllar geçti ne o dut ağacı kaldı

Ne o kemancılı meyhane

Şimdi ne zaman bassa efkar

Kemancı Hüseyin gelir aklıma

Ve teselli eder o sarhoş sesiyle

Bu da gelir bu da geçer ağlama...