Kemanı Ağlatan Adam

Ve insan

O mağrur gövdesinden

Doğarken kaldırdı eğik başını gökyüzüne

Ve sonra Arş'a değdi birden...!

Göğün bittiği yerde

Sen dokundun

Tıpkı uykuya dalar gibi

Bir yandan kanatıyor

Bir yandan sarıyorsun yaraları

Ah! Anroozha

Sessiz çığlığında ses buluyor kemanın

Düetinde piyanonun tuşlarından dökülüyorsun

Tonlarca ağırlığında

'Yalnızlık Kutsaldır' diye

Bir ivme ve yükle

Boğazımıza takılan bir nefes

Çırpınıyor yürekte

Tanıdık bir soluk ve ses

Sen tellerine dokunuyorsun kemanın

Biz

Hayata

/Karların altında papatya hayali kuruyoruz/

Sessizliğin tınısında bir başka hüzün var

'Elleri öpülesi' diye başlayan ve annelere adanan

Ah dedirtiyor!

Bu kadar mı içli çalınır bir enstrüman

Nasıl da dokunuyorsun

Kalp atışlarımıza

Sen o günlere

Acı çeken topraklara

Biz yitik bir hayata

Ağlıyoruz

Ah! An Roozha

Bizi lale tarlalarına götürüyorsun

Özgür beyaz ruhlar topluyoruz sesinde

Sürükleniyoruz sonra

Yeniden birlikte

Ve sonra düşlüyoruz ardından

Leylakları ve morları

Güneşe bakar hepsinin başı

Bilirsin

Biz gibi değil Anroozha

Eğiyoruz tekrar başımızı

...