Kendi Kendime

Yosun taşa sarılmış

Taş yosuna

Yosun taşta

Taş yosunda hayat bulur

Az ilerde boş bir salyangoz kabuğu

Bu sevgiyi kıskanır

Ve hapseder rüzgârı içine

Tutacaktır tutabildiği kadar

Bir zamanlar der

Ah bir zamanlar

Biz de böyle haşir neşir idik

İçimdeyken huzur

Sonra insan kendine gelir

- ey içi doldurulamayan ölümcül boşluk -

Yaşarken binbir türüne maruz kaldık.