Kendi Resmimi Çizdim

bugün kendi resmimi çizdim,

kapkara sayfaya,

o siyah tene

başka nasıl ton verebilirdim ki acaba?

bugün kendi resmimi çizdim.

aynalardan uzak....

bir öfke kalemiyle,

silgi kullanmadan.

herşey olduğu gibi

düşsüz

o derece vahim ve puslu yani...

pusuda bekleyen kalem,

kalem yıllarca bekliyormuş gibi

anı

vahim anı çizmekte:

çirkin,

acemi,

korkunç,

bir surat.

kemerli burun.

kor, kör olmuş,

küçük gözler.

saç kınından çıkmış bir bıçak;

sakal ise bir kın....

yozlaşmış,ağırlaşmış,

göğüs kafesinde kuşunu yitirmiş,

bir beden.

gitmek istemeyen;

gittikten sonra gelmek istemeyen

ayaklar.

dokunduğunu yalnızlaştıran,

eller.

mısrasız bakışlar.....

bugün kendi resmimi çizdim.

çizmek istediğim gibi çizseydim

çok farklı olurdu

beyaz kağıtta:

yakışıklı-güzel

gülünç

tatlı

bir sima.

hafif

yüreği salkımında

bir beden.

nereye gitmesini,

ne zaman gemesini bilen,

ayaklar.

alevli

kocaman

kapkara

gözler.

herşeyi güzelleştiren,gençleştiren

eller....

keşke herşey istediği gibi olsaydı

misal:

ihanet olmasaydı

aşkta- dostlukta.

çiçekleri savaş meydanında

görmeseydi gözler.

ayaklar, ihtiyacı olanlara gitseydi.

eller,ellenen elin

yüreğinde sıcak kalsaydı.

bakışlar bir şiir gibi.

istediğim gibi çizerdim o zaman

kaçmazdım aynalardan...