Kendim

yolları satır bildim

menziller yetmedi seni anlatmaya

göç zamanlı şiirlerde kaldı aklım

ayrılık denen çizgiden ötede

kendim...

dudakların sevgiye rağbeti soğuk

kelebekler kanatsızlar kömür rengi kışta

ilkyaz ağacının kuru dallarında

salıncaklar rüyasız

ve alıcı kuşlar inler göklerde

üzülme ağlamıyorum...

sofadan içeriye girmez bir türlü vicdanım

sana iyilik yapmıyorum biliyorum

ağız kokusunu dinlediğim bu yalnızlığın hatırına

affet yinelediğim kökü acıma dolu iyiliklerimi

ve kötü olup seni mutlu etmektense

iyi olup acı çekiyorum

sevinme ağlıyorum...