Kendime

Aynada gördüğün yüz sensin Oktay

Başkası değil.

Yastığa damlayan gözyaşı senin

Bu hüzün bu çocukça küskünlük

Sende hep vardı, yeni değil

Büyüdün ama Oktay, artık çocuk değilsin.

Kırdığın kalpleri unut

Seni kıranları da

Yürüdüğün yolun belki sonundasın

Her şeyi bırakıp, bırakıp bir kenara

Başını dik, kalbini serin tutmalısın.

Belki adın kalmaz dünyada

Olsun...

Öyle bir hayat sür ki

Ağzında tadı kalsın.