Kendime Bırakma Beni

Şu hayat denen soytarı kap-kaçlara verdiklerimin bedeli, berdelisin...

Diyetin ödenmiştir yoksun-yoksul takvimlere

İstesen de istemesen de benimlesin...

N'olur tut...

Kendime bırakma beni...

Diplerinde meçhûl-u fâillerin suçüstülüklerini besleyen

Kuduz tırnaklarımdan çekip alma gölgenin kurak-tuzlu tenini...

Sana var olmaya

Sana yâr olmaya yeminli italik duruşlarım bekler kapını

Yobaz gülüşlü mevsimlerin racim ılgıtlığına rağm...

Bilirsin, çok da akıllı değilim...

Biraz esrik

Biraz devrik

Az buçuk serdest

Daha çok dılbeste...

Kendime bırakma beni...

Kırgınlıklarımın tımar görmemiş ayalarına çiziktirdiğim

İzdüşümlerinin sapağında

Köşe başlarını tutturma bana gecenin ayarsız yarıları...

Taze mezar kokan ellerimi

Basıp üzerine yemin ettiğim (c)anlar tek ayak üzeri bekleşirken Araf'ta

Musa'nın Sina'sına yağdırtma

Sen özneli dilbâz bed(bin) dualarımı...

Ayaklarımın en yalın haliyle düşerim

Levhalarını çıkmaz sapaklara döndürdüğün sokaklarına...

Camlarında sapan taşı çığırtısı...

Kornişinden düşen perdelerinde

Diline biber sürülmüş uysallığımın yırtık yankısı...

Duvarlarında kazığından kopmuş arsız yazılar...

Ayakkabımın teki, dış kapının ilk basamağında...

Her gece gölgeni haramca sarmalayan parke taşlarında

Şizofren saatlerimde sana adadığım sayfalar boyu karalamalar...

Ve dilimde

Gelmişine-geçmişine yamulmadan düz giden ıslıklar...

Bilirsin

Çok da akıllı değilim...