Kendime Çeyrek Var

varlığının artıkları ile

doyururken yokluğunu

her gece gün ışır

penceremde

ve bir kırlangıç

inadına inadına sarılır sevdiğine

karşı evin

kiremitlerinde

gözlerim deniz

saçlarım rüzgar

ve

nefesim

sen kokana kadar

İnadına inadına

ben de burdayım işte

varsın tüketsin

beni bu şehir

umurumda mı sanki

sensizliğe değil belki

ama

nasılsa kendime

çeyrek var...

izmir/2008/ ağustos