Kendime Konuşmalarım

Düşünüyorum da,

Her mezar tek kişilik kazılıyor

Ama

Ölümün beraberinde kaç yalnızlık

Yatıyor

Ruh ruha.

Acıtmıyor acıyan yanlarım

Acıyor sadece

Geçen zamana

Şiirlerim kifayetsizken

Kendimi bulmaya

Ben nasıl kafiyeli olurum

Dağınık bir hayata?

İçimin dalgaları çivit mavisi

köpüğünde hangi aşk

Sonsuza değin yaşayabilir ki

Her dalga

Sahilimde unuturken kendini?

Şiirlerim,

Kaç kişiliktir

İçimde biriktirdiğim kişilerim.

Kaç kişiyim.?

Hangisini,kime vereyim?

Hepsi herkes kadar

Herhangi biri artık

İçimi incitmiyor hiç kimselerim.

Histerik bir geceyle baş etmek

Nasıl zorsa

Öyle kolay bu vakitte

Düşmek bir yalnızlığa.

Ve her düşüşte

Kendime dönüşüm koşarak oluyor

Zira

Kalmamalıyım kör karanlığıma...

Zaman

Bir zaman bulup

Durup dinlesen ya beni

Sana yetişebilmek uğruna

Kanattım günlerimi

Herkesin bir cenneti vardır

Bir de cehennemi

Bir de

Arafta unuttuğu

Küskün melekleri

Sahi,

Kim bilir kaç meleği

Bıçakladım sırtından

Dualarla öperken yüreğimi..

Bu vakitlerde,

ne desem eksik,

ne desem yarım kalır

Kime konuşsam

Yarımın anlamı bende

Anlamsızlığı onda kalır.

Göğsümde oynaşsın

Serseri saçlarım

Ben bıraktım,

Siz de bırakın aynalarım

Dilediği gibi görsün kendini

Sizde bakışlarım.

Sağ yanım,

Ayaz yemiş,kırılmış dallarım

Sol yanım,

Yeni ışkın vermiş,

Çiçekli bir baharım.

Budasam bir yanımı

Yarına

Ben bende uyanır mıyım?