Kendime Y/ağmayım

bozkırı telaşsız ve turuncu seven

sabah güneşinde uzayan yol

incelip kopacak sanki ufukta

söğütler ağırbaşlı,

servilerde ergence bir isyan

bu dokunun yeşil huzuru

bende yok

göz perdeme düşen sen yönümün

basma kalıp tekrarında

yokluğuna sıkıyorum ruhumu

/sabahı

gökten bir yudum mavi

ay'ın unuttuğu ışıltıyla

kayısı çiçeklerinin beyaz düşlerinden

toplayabilirdik

olmadı /

özleme çekimlenen her dizeyle

aklım kayıyor lamekân gözlerine

sevda dilimde tutukluk yapmış

y/akın hayalin

alaz olmaz

buz ceplerde

üşüyorum

üşüyorum ellerine

mutluluğu kuyruğunda

hayatla bir talan içinde kalırım

bulutlar toplanmış

ağ başıma

kendime y/ağmayım

boğazım düğüm düğüm

kelimeler dolusu birikmişim kendimde

yüksekten avuç boşluğuna düşesim var

bu seferlik ses etme

hücrelerinde hasret çöküntüsü

yüreğin atımlarında ahraz notalar

onsuz hayat kararsız bahar havası

gök maviye yarın umuda kapalı

/sevdadan belki ölmez insan

güvensizliğe parantez açan zamana kesik

ve aklın her susku sıkımına delik deşiksin

hadi düşürme yapabilirsen

yırtık ceplerinden iyi dileklerini/

çarpık akışı rahvan

devriyeye durmuş saatler ağırca

düz ayak kafiyelerine yaslanmışsın

eski y(p)aslar toplanmış

yine linç ediyorlar

lal mürekkeplere bulayıp

olumsuz ekler satırlarını

yazar yalnızlık buruk hikayesini

kendine dolanmış düşüncelerle

sıklaşan monologlarında katrelenir

ayrık düşler

ve bu kam sızısı y/akar