Kendimi Tanıyamaz Oldum

Hep sevmiştim,

Kırları çiçekleri ağaçları,

Deredeki suyun akışı, huzur veriyordu bana

Yazın sıcağında, yaprağa düşen, bir damla su

Yüreğimi serinletiyordu, ağustos aylarında,

Acaba ne oldu bana?

Bülbülün sesine hasret kalan yüreğim

Büyük şehirlerdeki kalabalıkları görünce

Çalışkan karıncaları özledi.

Güneşin tepeye vurduğu anlarda

Cırcır böceğinin şarkılarına eşlik ederdim

Kurumaya yüz tutmuş kara ağaç dibinde.

Bu güzelliklerdi beni hayata bağlayan

Arının çiçekten bal yapışı

Bülbülün ağaca yuva yapışı

Kuşların eşine kur yapışı.........

Benim hiç paralı oyuncaklarım olmadı

Bir uçurtma bile uçuramadım

Kağıttan gemiler hiç yapamadım

Benim doğduğum yerlerde bunları bulamadım.

Çocukluğum aklıma geliyor

Çember çevirdiğimiz günler

Taşlardan oyuncak yapar, kondirak oynardık

Cevizleri üst üste koyar, ceviz oynardık

Bir/de kendi icadımız topacımız vardı.

Hep düşlerimde bir pisiklet vardı

Mavi.

Mas/mavi bir pisiklet,

(Hayallerimi süslerdi)

Ne yazık/ki sadece, hayallerimde kaldı.

Düşle gerçek arasında,

Artık kendimi tanıyamaz oldum

Özlemler içimi yakıp kavursada

Ağlamak isteyip/te ağlayamaz oldum..

30.12.2013..

Makedonyalı Şair