Kendine Dökülen Nehir

Ne aydın sokağım var ne meydanım

Karanlıklar içmiş bir şehir oldum

Ruhuma çarpa çarpa aktım da ben

Kendime dökülen bir nehir oldum

Mutluluk kuşu bilmem uykuda mı

Dertlerin türlüsü sardı yakamı

Hüznün elleriyle tuttum akşamı

Kendini çoğaltan bir kahır oldum