Kendini Beğenmiş Kış

akmaya başlar çatılarla sevişmek paltolu

kendini beğenmiş bir kışta uzar içindeki durgun göl

kasvetli düşünce uzar ayaklarının ucuna kadar

buzdan mavileriyle düşler keser içinin yanışlarını

yanılmak başlar ağaçları seyrederken

yumuşar toprağın küllenişi serzenişlerinde

ellerinin yüzünün ve tüm bedeninin

evlere küsmüş bir sokağın sessizliğidir seni sevmek

görgülü ve şakasız büyütülen bir çiçek gibi

kendini beğenmiş kıştı ateşin bahanesi

hafif ıslaklığında kendini bitirdiğin günün

dumanları savrulurken apartmanların

yaşanmamış o yalanın hançeresi yırtılırdı

hiçleşirdin zaman gibi

yağmurun mahçupluğu

sonra caddelerin yorgunluğu

bir başkasını yorumlayışımın ağlayışına kalırdı...