Kendini Hatırlatan Cehennem

bu ruhu bolca öp Tanrım...

nina, al götür bu masum serinliği

ateşi yuttum

çulsuz şehirlerin sisini

köylerin kardan kapanmış yollarını

masalın devini

patlamaya hazırlanan bir yanardağın ürküten sessizliğiyim

bakma gözlerime

içimde yanan cümleler ziftleştirmiş hiç'liğimi

çığlıklara yaklaşan kaldırımların puslu akşamıyım

karın boşluğumda Tanrıyı ararken

ağrılarımın ahı tuttu

şiirlerim alacakaranlık yanlarını üstüme boca etti

nina

ben artık ölüm oldum

katledilen hayallerim bunalım yaşarken

bayat şarkılarla avunamam

gözlerimdeki bu tuhaflığın tek şahidisin

bakışım duaları unuttuğu için

düşlerim darmadağın

gölden atılan su'yum

parçasıyım çöl sessizliğinin

masumiyetimi sakla

kır aynamı nina

memleketin kursağına takılı kalmış kelimeyim

yanlışları görüp 'devrim' diyemeyen

yenilginin gerçekliğiyim

aşk denilen

kırk üç dönümlük sonsuzluğun yağmalanmasıymış

sevgilimin gamzesinde iç kanama geçiriyor çıplaklığım

bu kadar büyük düşler kurmamalıydı adım

nina

ben artık ölüm oldum

beni damıtan

saçlarımla oynaşan

tutsak şehirlerin yollarını okşayan

güneşe inanmıyorum

ekşiyen beynimde başlayan bir isyanın türküsüdür bu

duymasın beni kimse

bu zavallılığım 'sevgi' çokluğumdanmış

kendimi yere bıraktım

yeryüzü yasaları yesin beni

ben artık ölüm oldum nina

son sonesini de okudu kabuğumdaki yara

çıraklıktan ustalığa geçemeden bu can

erdemi tükürdüm ucuz dünyaya

umudun yalancısı olmak yıprattı renklerimi

aşktan deliren fırtınanın dünyayı terketmesiyim

son veriyorum dansıma

gizimin gökyüzündeki görüntüsü

çok acımasız saldırıyor ruhuma

alnımdaki ince çizgiyi bırakıyorum cehennemin kapısına

evrenin hatasıdır ufkumu lekelemek

ben artık ölüm oldum nina

önemsemiyorum...