Kentler Beni Unuttu Demek Uykudasın
ay ışığı akıyor gözlerimden
hüznüm geceye saklı
hangi sabahı hazırladın umutlarıma
ve güneş nasıl olur da yakışır birgün gözlerime
sensizsem bir bana mı yazık tüm evrene mi
yüreğimin kanadı kırık
sen gel bana
suskunluğuma emeklemeyi öğret
konuşsun utancı uzaklıkların
ezgimi ellerine al
parmaklarım göğün sayfalarına boyun bükmesin
bitmeyen yollar mühim değil
yanımdayken sensizliğim
her adımımda adın saklı
durma...emeklemeyi öğret suskunluğuma
gürül gürül ısınsın acılarım sesimde
konuş benimle
iki ayrı ırmak gibi
bir yürek denizinde birleşsin seslerimiz
sonumuz
yalnızlık okyanusunda bir ada olsun
"ufka sahip çıksak desem dinler misin
deniz kuşları küsmeden fırtınamıza"
ezgimi ellerine al
sarıl çığlığına akşam korkumun
sesimle sarmaş dolaş olsun dudakların
mutlu bir türkü olayım yüreğinde
ben böyle kıt kanaat ölümlü
süzgün
haritalardan silinmiş bir orman gibiyken
toprağın rengiyle gel köklerime
ayılt sana bakma sıklığımı
güneş ve yağmur değmesin sakallarıma
gözlerimde yalnız güzelliğin at koştursun
hiçbir intihar çıkmasın önüme
başka bir macera istemiyorum
ben saçak altlarında ölürüm
yokluğunun
kentler beni unuttu
demek uykudasın
ağrıma gidiyor sabahların kıpırtısızlığı
yeryüzüne fışkıran sular gibi ağlamak istiyorum
yeryüzüm olur musun
yayılsın her yerine köpüklerim
unutkanlığın zehirimle yıkansın
unutkanlığını unutmak istiyorum
hatıralar duysun istiyorum
akşam korkumun çığlığını
"zamana hiçbir pay bırakmadan gel
sonsuzluk olsun bu akşamın diğer adı"