Kerbela

Yezit’in ordusu denen zalimler

Bir hiç uğruna Hüseynimi şehit ettiler.

Ağlama Hüseynim, ağlama

Ağlamasın beytinde:

Deden Muhammed Mustafa(a.s)

Yerler ve gökler ağladı

Hüseynim yürekleri dağladı

Hüseyin oldu bütün Âlem

Hüseyin’e gönül verip, el bağladı.

Ah Hüseynim, vah Hüseynim

Sensiz Dünyayı neyleyeyim

Can Hüseynim, canan Hüseynim

Peygamber yolundadır’ Ehli Beytin ‘

Baş tacı oldun sen ümmetin.

Hüseyin’e bir yudum suyu çok gördüler

Kucağında yavruyu şehit ettiler

Sahip çıkamadı sana gafiller

Hüseyin’e müjdeledi şehitliği melekler.

Ah Kerbela, vah Kerbela

Açtın yüreğimize derin yara

Ağlama Hüseyin’im ağlama

Annem oldu, annen Hz. Fatıma

Baban Allahın kılıcı, yiğit Hz Ali

Selam olsun Hasan’a O hepimizin kardeşi.

Bitmeyecek nefreti ümmetin,

Sönmeyecek ateşi Yezit’e cehennemin.

Kerbela cennet oldu Hüseynim sana.

Ya Rabbi yaşatma ne olur

Bu ümmete bir daha Kerbela.