Keşiş Dağından Esen Rüzgarlara

benim öz yurdumda gecenin sabaha eriştiği

en güzel yerdedir huzur bu yüzden beklemeyi severim

söz ise anasız bebeler gibidir mahzun garip sıracalı

şimdi nasıl da karabulutların gideceği yerler belirsiz ise

benimde yüreğim öylece rüzgarlara teslim duruyor

gideceğim lakin bir ses kulaklarımda '' zamanını bekle '' diyor

bu manada beklemek amansız bir hastalık gibidir

saçlarına her dokunuşumda bir yetim gibi ağlarsın

anlarsın bütün çilelerimi ve biz seninle ne zaman yürüsek

mütemadiyen bir şehir ayaklarına dolanır karıncaların

çekirdek kabuklarından kuleler düşer üstümüze aşkı düşününce

saklanılacak yerler keşfettik sürekli gizli imtihanlar kapısında

yarım kalmış onlarca şiiri silip attığımız sokaklarda

sana dokunmadan geçen her günüme yazıklar olsun

ya çıldırasıya kovaladığım çıngıraklı atları bahtımın

geri dönecekleri günü bekliyorlarsa kapı aralıklarında ki bu mümkündür

sonrasında cennetten kovulmaya değecek kadar sevilmek de olası

ömrümün bu şen şakrak günlerinde kifayetsiz bir adam kesilmiş bir yol

mütemadiyen dönüp dönüp ardına bakan bir yolcu gibiyim hasılı

eminim denizin göğsünde uyuyan yakamozların gülüşünden

pırıl pırıl bir dünyaya uyanacağız seninle yeniden yeniden yeniden