Kim Bu Kadın Şiiri - Cüneyt Kuru

Can sıkıntılarından, geriye doğru akan yaşamlardan, inadına uzaklaşmak istiyordu,

Var olan yaşamsallıkları sevgisiyle sarmaktaydı,

Asiliği güzelliğine yansımış, masum ürkek kekliğin, yüzünü sabah Güneşi dokunmakta,

Baygın bakışlı akşamlara daha çok var, güvercine bakışını kıskansam mı?

Ay bakışı yüreğin derinliklerine iniyor, durduramıyorum,

Kulağına fısıldamak... istiyordum tıpkı dağ kekiğine yaptığım gibi,

Dokunmaya kıyamadım, nar tanesine..

Dalgaların sesi bozamıyor bakışları, kıyıdaki takanın dokuzluk pancar motoru,

Maviliğe salmış kendini, içim kül gibi, yanar oldu,

Güzelliği Özden geliyor olmalı, kalp yansıtmış kendini,

Yıkıntılar arasından geldim, yüreğime onu almalıydım,

Ayaklarım bende değil, karnım ağrıyor.

Yağmur gözlerde ki hüzne dalmışım,

Saçlarını rüzgâra teslim etmiyor güzelce, öylece Maviliğe bakıyor,

Sanki neşter vurmuş insansızlaşanlara, kararlı, öne bakıyor, kim bu kadın?