Kim Var Kim Yok

kimi var

gülerek uzakları ağırlar

ayakları paslanmış iskelenin

kararmış yosunlarıyla oynayarak...

kimi var

zor eder on dakkalık rıhtımı

cenneti bulmuş gibi koşar

hergün aynı kapıdan içeri girmeye

son ana bıraktığını sanarak

bütün bir sancıyı...

kimi var

büyük özen gösterir

bütün ilklere ve sonlara

vapura en son o biner

ve en son o atlar

son seferde

son vapurun

yorgun telaşına

ilk son da odur

son son da o...

kimi de var

yardımsever bir çocuğa benzetir

çengelköy vapurunu:

"estagfurullah...

birgün bir çayını içerim ağbi...

bir şey değil teyze..."

...tutar

yani tutamaz kendini

vapuru yazar....

kimi de var

ne kim var der

ne kim yok

yaşar...