Kimsesiz Ağaç

bahar her daim ölmeye üşengeç yapraklarımda

dallarımda uğur böcekleri güneşin sıcaklığı

rüzgar okşar saçlarımı

sesinde çobanlar uyur evreni unutarak

ben bulutlardan yağmur umarak

kuşlara ev sahipliği yaparım

çocuklara salıngaç

bazen yol kenarında bazen ıssız bir dağda

bakarsın bana ağlayarak

unutturursun bana ağaçlığımı

kışın soyunurum umutlarımdan ağlar yeryüzü

bir el değse gövdeme ağlarım bağırarak

duymazsın beni yağmurlara kanarak

kar dolu demem anlamam eğriyi düzü

bahara aldanırım ömür boyu hazırlanarak çiçeğe meyveye

çok sürmez sevincim ellerde tutulur meyvelerim

oysa ben hep seni anarak

o hiç gelmeyecek baharı beklerim