Kimsesiz İnsanlar

KİMSESİZ İNSANLAR

Sokakta kalan insanları görünce hep yutkunurum

İçime bir acı giriyor,kan tükürüyorum kan

Kimse yok mu bir ben mi görüyorum bu insanları

Adamın biri parkta pantolununu çıkarttıp yastık yaptı

o an dünya ....yüreğim yerinden koptu

çaresizdim kahrolası bende de yoktu

bir şey yapmak isteyip de yapamamanın verdiği ızdırapla baktım

ağladım,

her zaman ki sesiz göz yaşlarımı akıtıyordum döşüme

bakınıyorum

hiç kimse fark etmiyor o adamı

bir benim gözlerim mi görüyor acıtıyor canımı

yoksa bende mi kimsesizim

ondan mı o insanlar

bir ok gibi saplanıyor kalbime

ne anam ne babam ne kardeşlerim varmış

öyle mutsuzum ki

bazen koca dünyada yapayalnız olduğumu hissediyorum

bazen kendimi bile terk edip uzaktan yok oluşumu seyretmek istiyorum

kendi kendimle yapamıyorum

kimsesizlik ne kadar zormuş anlıyorum o insanları acıyor canım

ağlıyorum..

Bir şey yapmak istiyorum yapamıyorum

bu dünyayı terk etmek en doğrusu bilemiyorum......

''İnsanlar insan olmayı öğrenseler acı çekmez insanlar''