Kimseyi Sevmemem Gerektiğini Öğrendim

Kimseyi sevmemem gerektiğini öğrendim

İçimdeki derya denizleri

Boşa harcamamayı

Bu sisli uçurum kenarlarında

Ağlarken kendime

Bir çiçek umuduyla

Nice tohumlar boğmuşum içimde

Habersiz

Sevgiden, güvenden uzakta

Boğuluyorum anlasana

Bu kalp ne zaman düzelir

Bu gönül ne zaman sevilir

Bu ruh, bu can, bu ten

Ben olduğum için ne zaman sevilirim

Sen de sevmedin bakma öyle

Ve sen de

Sen de

Sevmedin

Hep bir ihtimal kaçtın ithamlardan

Olduğu gibi şimdi

Ama sevmedin ki

Birinci

İkinci

Ve üçüncü satırda da sen sevmedin beni

Ben açmışken kalbimi sonuna kadar

Dökmüşken canımı ortaya

Bedenim, enerjim, kalbim, aklım ve fikrim

Senin olmuşken bir kalabalıkta

Ben yine yalnız kaldım

Sustum bir köşede ağladım

Yetmedi yine ağladım

Beni sen ağlattın

Evet sen

Kesinlikle sen ağlattın

Arama başka birisini

Birinci

İkinci

Ve üçüncü satırda da sen ağlattın beni

Ben kendime ağladım yine

Beni sen üzemezsin

Evet sen üzemezsin

Sen de üzemezsin

Arama başkasını

Ben kendimi üzdüm

Sisli uçurum kenarlarında keşke

Düşmüş olsaydım dibi olmayan derelere