Kır Kokulu Sevgilim

Gökyüzünü özledim senin

Bulutlarına başımı her yasladığımda

Yıldırım gibi çarpıldığım bakışını

Ve o bereketli

Ve o doğurgan ellerinle

Yeryüzüne inen bir aşk tanrıçası gibi

Yüreğime tohum tohum sevdalar ekişini

Ve yatağını bula bula

İçimde kıvrılan bir nehircesine

Toprağıma akışını özledim...

Yağmurlarını özledim

Sağanak gülüşünü

Damla damla yüreğime düşüşünü

Göz göze ıslanmayı

Ve gökten boşanırcasına şırıl şırıl ağlamayı birlikte...

Gecelerini özledim

Karanlıkta/ ateş böceği gibi yanıp yanıp sönüşünü

Yüreğime bir yıldız gibi kayışını

Ay ışığını...

Denizini özledim

Uçsuz bucaksız güzelliğini

-yüreğim gibi- küt küt çırpınıp duran sularının rengini

Masmavi serinliğini

-her dalışımda vurgunlar yediğim- gözlerinin o dipsiz derinliğini

Ve -canhıraş- yüreğimin kıyısına vurup duran dalgaların sesini

Gayrikanuni sevdalara kalkışıp kalkışıp

Sahillerime destursuz girişini

Ve firari sevişmelerimizi özledim...

Baharlarını özledim

Cümle âlem açılıp saçılan çiçeklerini

Kırlarını

Kır kokan tenini/ nefesini...

Yeşilin en koyusunda

Bir orman kuytusunda/ koynumda

Yorgun bir çocuk gibi uykuya dalışını

Tenimi arsızca okşayan bahar rüzgârlarını

Dudaklarını

Ve kucak dolusu gülüşünü özledim...