Kır Yorgunu
saçlarının kokusuyla
kır yorgunuyum
hiçbir ayın derdinde değilim artık
düşünülmeden yaşanılmış mutluluklar
çeksin giden ve gelmekte olan yazın derdini
sen kendi gözlerinin efkarından şikayetçi
bense çığlık çığlığa duruşumun ortasında
bakışlarımla apaçık sevdalı
sen kendini yiyip bitirme
nasılsa neren gelirse gelsin aklıma
yaman bir konçerto
hani duvarların arkasında ne var merakım vardı
bu yüzden hep sevdim ağaçların gövdelerini
hani 6. yaş günümde saymayı öğrendim papatyanın taç yapraklarını
kaç yıl geçti anlamadım
istedim ki bir kişi ömründe en çok beni sevsin
bu yüzden sevdim ya
mutluluk benim için gülüşlerinin kısa bir özetiydi
çocukluğum hala geçmedi hele sana karşı amansız çocuğum
ama üzerimden bir darmadağınıklık geçti
darmadağınıklığım hayatlaştı
ölmedim senin için
ölüm benim için senleşti
son noktam varsa o senin sonlanışın
hayat yalanımın tek gerçeği bu yanılgı
benim ilklerimin hep senin sonlarında oluşu
yarım gün sen yarım gün yokluğun
yarım gün aşk yarım gün ayrılık
teninse her zaman kavun içi
damağım acısın istiyorum dudaklarınla
'kendimizi değil
gizli saklımızı ilan edelim
gülleri ellerin yerine koyuşumu
ellerini dikenlerinden tutuşumu
ellerim dudaklarım gibi
boğulmak istiyorum avuçlarında'
kaç kış geçti bilmiyorum
özlemiyorum hiçbir ağustosu
seni bir kez görmem yetti
asıl yazımın sen olduğuna karar vermeme
yanılmıyorsam bu geçtiğimiz eylüldü
seni ilk defa görmüştüm
ama biliyordum senin 'sen' olduğunu
'yarın toprak kahverengisi bluzunu giy
kirpiklerim dökülsün üzerine
yazdan öte baharım da ol'