Kıran Bakışlı

küstah bir Nisan buğusuyla dolunca gözlerin

gittiğin anı anımsa

kendine göçtüğün o mat şiirsizliği

belirsiz bir kargaşasında yalnızlığımın

kuşların kıt kanaat sürgit bahar özlemi gibi

şimdi yüreğim

pelte pelte

yer yer sert

kimi zaman yumuşacık

sana bir ömür borçlu

gidişine kızgın

ve

zamanın fahileşmesiyle

uçuk kaçıktır her sabah

aldırmazlığına saldırgan

kıran bakışlı

serseriliğine muhtaç yaprakların

ince dal düşkünü sızlanışlı

giderken gittiğini unutma

ve

yanına al

bıraktığın serçelerin erken hüznünü

artık bu kentte anılarımı çerçeveleyip

ısıtacağım kirli sarı puslu bir pencere yok

aynı göğe bakarak uyuduğumuzu düşünerek

gülümsemeye bir zamanım

ve

kusursuz bir özgürlüğü var

artık kollarımın

sarmak için boşluğunu...