Kırık Ayna

Güne başlarken kırmızı poyraz

maviye uzanan el var gönlümde.

Ağıtlar yakarken huysuz ve ayaz

denize uzanan yol var içimde.

Dursamda karanlık,asi ve pervasız;

zamansız,acımtrak,belki acımasız.

Gözyaşına meyilli his var kalbimde.

Gözkapağımda tuttuğum uykusuz rengin,

belki de savurduğum binbir öfkenin.

kırılmış dallarda her bir dikenin

kanattığı binlerce iz var benimle.

Tutsağım mavinin kalmacasına,

beyazın saflığı,masumluğuna.

Asillik olsa da siyah ayna da

Kırılmaya yüz tutmuş gam var halinde.

İşte bu bilmecede:

Anlamak zor olsa da hayatı ,beni.

Feryatlar yürütürken asi treni

Gönlümde ararken sebebsi sebebi

yorulmuş ,halsiz ben var benimle.