Kırık Bir Akşamın Ardından

Bir akşam düştü içime sessizce,

Adını koyamadığım bir ayrılık gibi.

Gökyüzü bile karardı yüzünü hatırlayınca,

Yıldızlar benden önce vazgeçti geceden.

Sen gittin.

Ben olduğum yerde kaldım.

Ama en çok da içimdeki sana yenildim.

Bir fincan çay soğudu masanın ucunda,

Tıpkı beklemekten yorulan umutlar gibi.

Pencereye vuran yağmur değil artık,

Kalbimden taşan özlemdi.

Bazı insanlar gider, derler.

Ama sen gitmedin aslında.

Her sokakta biraz sen kaldın,

Her şarkıda biraz sesin.

Şimdi geceler uzun,

Sabahlar eksik.

Ve ben herkese iyiymişim gibi gülüp,

Kendime her gece seni anlatıyorum.

Eğer bir gün yolun düşerse bu yalnızlığa,

Beni arama.

Çünkü ben çoktan kayboldum,

Seni beklediğim yerde.

Ve bir mezar taşı gibi taşıyorum adını içimde;

Kimse okumuyor, kimse bilmiyor.

Ama her gece biraz daha çöküyor üstüme hasretin.

Sen mutlu olsan bile,

Ben seni sevdiğim yerde kaldım.

Çünkü bazı aşklar bitmez;

Sadece sahibini yavaş yavaş tüketir.