Kırık Bir Sonbaharsın Avuçlarımda

Sana dökülüşlerimin dikey limitlerinde vakit aşk

Ölüler yıkıyor kadınlar soğuktan üşümüş taşlarda

Gülüşüm hüzünlü bir başkaldırı çığlığı bugünlerde

Sonbahar çatlatıyor yazdan büzüşmüş kuru dalları

Yüzümde asi kırıklıklar, yüreğimde ilençli yasaklar

Resimde haylaz çocukluğum, gönlüm şiirlerde kayıp

İmgelerin yorgun valsıyla geçiyorum yitik suretlerimi

Ne çok özlem doğurdum sana yar, andıkça kanadım

Unutulmuş kabrimin yalağında susuz kuşları ağırladım

Seninle sarıldım anlamsız suskulara, iç çekip ağladım

Kapatma gözlerimi aşka, sensizliğe doymadım ben

Aynalar gözyaşını göstermezmiş, hüzünle gülmezsen

Gömüldüm kendi çukuruma, devasız uhdemsin sen

Gelip bulsan beni, aşkın yasak siperlerinde sobelesen

Hayallerim de üşüyor, ruhumu sessizliğe terk etmesen

Sen iliklerime kadar sevdasın, ölüm olsan taşırım sonsuza

Kendi kılıfına çekilirmiş her düş, geleceğim bir gün nasılsa

Yüreğimdeki kanlı hıçkırıksın sen, yüzerim korsanlı sularda

Benliğimin zanlı hücrelerine güneş gibi usulca sokulsana

Aşk er geç karşılığını bulur, kıyamet yakalasa da musallada