Kırık Kaldı Kanadın

İstanbul... Yağmurlarda ışık sesi

Mabetler misafir ederken herkesi

Mübarek ay hem de bir kadir gecesi

Sen... Bir hastanede verdin son nefesi

İçerde meleğin soğuk nefesi

Doktorların artık yoktur çaresi

Başucunda oğul, dilde Ku'ran sesi

Hazin bir sala ürpertiyor herkesi

Evlatların kanatlarının altında

Yorgun akşamlarda kirazın altında

Gözün yoktu ne gümüşte ne altında

Sadece bir eski araban vardı altında

Sen, Şinasi ve ben üçümüz bir yerde

Son fotoğraf, hazin bir hatıra bende

Oturduğun minder, kanepe kederde

Doyamadan ayrılmak varmış kaderde

Bakışlarınla bizleri ısıtırdın

Gülüşünle gönlümüz ferahlatırdın

Koşuşunla yolumuz aydınlatırdın

Kararlıydın, hem de pür Vefa'lıydın

Ardından Vefa'sız diyen hiç olmadı

Bir gül gibiydi gül yüzün hiç solmadı

Muhabbetin oldu, minnetin olmadı

Yerin mi... Sen den sonra asla dolmadı

Sade yaşadın, tevazu oldu kanadın

Oğlun evli görmedin, içten kanadın

Bir kadir gecesi ruhun oldu kanadın

Uçtun ama kırık kaldı bir kanadın

Orda, güllerine su veriyor musun?

Yine yavru kuşları yemliyor musun?

Bahar geldi bahçeye, biliyor musun?

Güvercinler, güller burada sen yoksun