Kırık Kalpler
A
Anonim
1 dk okuma
el kırık kalp kırık kalem kırık
gönül hayli bir kırık.
ağlıyor gözler
mehtabın doğduğu gece
ben dertleştim yıldızlarla rüzgar ılık esince.
dağları aşamadım
dertlerimi yazdım duvarlara
güneş bana ben güneşe küskün
yine canlandı anılar kalpte sızı
duyamadım kalp atışlarımı.
sırdaşım oldu yıldızlar
hüznümü doladım içime
karanlıktı dötyanım yazamadım adını
kalem bana küskün ben kaleme.
ümidim vardı belkide son nefesimdin
buğulu baksada gözler
gökte yıldız hep aynı yıldız
anlatır her şeyi usulca kayboluşlar.
uzaklarda sesin gelir
masal düştü içime
vuslatı beklemem yakarım kağıt ile kalemi
kalp kırık ise neylerim deniz ile deryayı...
06/02/2012
A
Anonim