Kırık Sayfa

Yaşamdan kopmuş bir kitap sayfası gibi,

Satırlarından silinip gidiyorum işte.

Kat kat dökülüyor üzerimden zaman,

Gölgesi bile kalmıyor dünkü sesimin.

​Şimdi bu sessiz odada,

Kenarı kıvrılmış bir parça kâğıdım;

Ne baştan okunacak kadar taze,

Ne de tümüyle unutulacak kadar eski…

​Kendi rüzgârında savrulan bir noktayım sadece,

Cümlenin sonunda, en yalnız yerinde.

Elin değse belki baştan yazılırdım;

Oysa sen çoktan kapattın o kitabı,

Ben de oracıkta bittim işte.