Kırılır Yüzüm

/ey içimdeki kör

tüm uyumalar varolmanın karabasanı mıdır?/

unutmak istedim tüm şehirleri

bir düşümlük gök uykusuna yattım

yıldızları seyrettim leylanın gözünden

kederde ses yok, söz yok

dibimde cılız ışık

bir ıssızlığı yedi yöne dağıttım

yitirilmiş olan bulunduğunda

hiçe gerek duymadan

yeşereceğim toprağımda

ey rüzgâr, üfleme göz pınarımdaki ateşe

ruhuma serpilen tenha çocuklar

masum

onların dünyası, onlarla yaşıt

anlamadan büyüyen acılarımız

gözünü kapatınca suç, ağlayınca suç

çocukları öldüren sokaklar var dışarda

utancın rengi bulunamadı

huzur ilk dünya savaşında yok oldu

aşk kurşun yedi

iç çekip durdu da tarih

mahşerin sesi kesilmedi

ışıksız suratlar aynı

avuçların falı aynı

kehanetler aynı

ah dünya ne şahane oyun

böyle anlarda kırılır yüzüm

bu gövdede var oluncaya kadar son

felaketten kaçamıyor akıl

gördün işte g-özüm

sabır toprağı deliyor

ayaklar sürünerek

gün sallanıyor

ve hep gürültü içinde

kendi karanlığında çürüyen kan gibi

ve kağıtlarda kendini tüketen öfke gibi

birlikte şiir yazdığın çocuk ölmeden...

kaderini kutsa hadi