Kırk Küsur Öncesi Gibi

Kara rüyalarla uyanmak

Dil sade kahve kıvamında

Zembereği boşalmış saat misali boş

Yeniden kursak zamanı

Yenibahar doğumunda

Mart'tan sonra Nisan hani

Sürülmüş zeytin diplerinden doğan papatya gibi

Süslensek aynaları kör edip

Güneşe vursak saç tellerimizi

Sararır mı çocukluğumun rengi gibi

Sarışın voltalar atılır mı

Yorgun kaldırımlarda

İçimde bir sürü doğmamış şiir

Prematüre aşklara yeniden

Dolar mı küf renkli dolma kalem uçları

Külden mezarlara gömdüm beni

Ama kül topraktan ağır değil

Bir hıdrellez zamanı terk ederim şehrin mezarlığını

Musallaya yatmadı henüz düşlerim

Duymadı kulaklarım hoca talkımlarını

Ölmedim henüz

Yaş elli küsurda olsa

Ciğerimde düne yapışmış bir sürü zifir

Koşarım nefesimi saklayıp

Şehir parkına

Platonik aşk artıkları kanepeler

Çakıyla yazılmış ilk harfler gibi

İlişmek bir ucuna

Yosunlu havuzun fıskiyelerine yazmak yeniden

Bir elimde fırça

Boyarken sırtımı yasladığım hayatı

Kurşuni

Kırmızı beyaz güller ekilir mi çimen aralarına

İşgal etmişken çitlere saklı, kuru hanımelleri

Bilmem

Yeniden doğar mı

Çocukluğumun parkı

Havuzunda kırmızı süs balıkları

Avucumda suya mahkûm bir gıdım simitten artan susam

Yeter mi

Parmaklarımdan kalan bir zerre tat

Al solungaçlara

Günü batırırken bir kez daha atarken umut gibi

Balıkların çığlıkları yok gülüm

Ya da sessiz feveranlarda

Suya düşen baloncuklarıdır

Teşekkürü bir lokma nafakaya

Kara rüyalarla uyanmak

Dil sade kahve kıvamında

Yarın

Uyanırım belki de

Dilimde loğusa şerbeti

Bir kez daha yakar güneş pervazı kirli perdesi sisli

Şehrin yamacındaki evi

Mart'tan Nisan doğar

Nisan'dan Mayıs

Kırk küsur öncesi gibi

Bakir bir parkta

Başlar yeni bir aşk

Ve

Nadastan usanır da doğar

Şehir begonyaları...