Kirletilmiş

kümülüsler tozlu

yüreğimin nemiyle bakıyorum şehre

yalnız adamlar boy gösteriyor kaldırımlarda

caddeler boğuk boğuk kopuk

yaprak kımıldamıyor hiçbir masalda

ağır kanatlı kuşların çığlığıyla siyahta

her rüya...

istanbulsuz yalnızlık

yarım yalnızlık

karabataklar caka satarken martılara

ben istanbul'dan önceki yalnızlığıma

yanımda yakılan cigaranın hırsıyla

hırpalanırken anladım bunu

düşlerimin

hayra alamet değil dedirten ıssızlığı

meraklı bir pencere kumrusunun

meraklı bakışlarında

ve bir de güneş girmez batakhanelerde

sınanır umut

şiirse

yorgun bekleyişli sözcükler hatırınadır...

kirletilmiş bir deniz sokulunca aramıza

istanbul'un kalabalığı kadar çoğalır yalnızlık

yalnızca çocuklar düşünmezler zamanı

iyot kokulu bir yoksunluğun ardından

alışılır ayrılığa

ve her yer

istanbul yalnızlığıyla anlamlanır

yalnızlık uykularında uyumak

karaköy'den üsküdar'a

seni düşünmekten kısadır

ölmek bile...