Kırmızı Ökçeler

kim demişse yalan

o kasabadan giderken ağlamak

sadıçsız öldürür kuşları

rüyalar hep tersine çıkar

adeta görmüştüm

uzun masallar ezberleyen

koca nineler vardı

yalın dudaklarında

oysa avuçlarımda

ne kadar güvercin varsa uçtu

hepsi de beyaz ve açtı

sen daha küçüktün

çatılarda martı kovalayan

ellerin gevrek severdi

içinde şehirler dolaşırdım ben

her kıyısı ölüme yakın

deniz olsa başka

olmasa başka ağlardın

uzak yaşardın ufka

gözlerin balık pazarı

‘’ büyüdüm ‘’

dediğin an düştün

topuklu bir ayakkabının

en son katından

sahile vuran cesedin

kırmızı pabuçlarından tanımladı

kasaba şairinin kimliğini

Ankara’da bir köpek ölüsü